Recensie: Als onze ouders sterven door Barbara Dobrick.

In dit boek staat het rouwproces- het verwerken van de dood van onze ouders centraal. Door de dood van onze ouders kunnen er ingrijpende veranderingen tot stand komen in het eigen leven en in de relaties met broers en zussen. De gevoelens die hierbij loskomen spelen tegelijkertijd een grote rol bij het rouwproces.

Gevoelens van verdriet, maar ook van woede, schuld en opluchting bepalen de verwerking van het rouwproces. Men rouwt niet alleen over de gestorven ouder, maar ook over een deel van onszelf, wat mede begraven wordt. Met de dood van onze ouders krijgt men ook te maken met een geestelijke en materiële erfenis.

Hoe men hiermee omgaat is afhankelijk van de relatie die men met de ouders heeft gehad. De verdeling van de materiële erfenis kan in negatieve zin een oude concurrentiestrijd tussen broers en zussen opnieuw doen oplaaien, waardoor de onderlinge relaties verslechteren of zelfs beëindigd worden.

Door de dood van ouders beseft men ook meer de eigen sterfelijkheid, dit kan dan plotselinge angstgevoelens bij ons oproepen. Men beseft dat het leven maar van relatieve duur is.

Met het sterven van onze ouders ontstaat tevens het definitieve einde van onze kindertijd.. Het ouderlijk huis valt weg en tegelijkertijd de binding met onze kindertijd. Na de dood van de ouders ervaart men vaak voor het eerst de verantwoordelijkheid voor het eigen leven. Dit gevoel kan positief een innerlijke stabiliteit tot gevolg hebben. Men ervaart voor het eerst de draagkracht van de eigen identiteit.

De belangrijkste les die dit boek ons leert is; 'dat het nooit te vroeg is om over de dood van ons nog levende ouders na te denken. We moeten hierbij beseffen dat we in onze rouw voor  onvermijdelijke pijnlijke verrassingen kunnen komen te  staan.

Zelfevaluatie: Door dit boek te lezen (studieopdracht) werd ik weer geconfronteerd met oud leed, de dood van mijn vader. Het is en blijft een zwakke en pijnlijke plek in mijn leven. Hij was de belangrijkste mens in mijn leven, toen ik tien jaar was overleed hij. Zijn dood heb ik lange tijd ervaren als een onoverkomenlijk verlies. Met zijn dood verloor ik alle houvast, verloor ik een onvoorwaardelijke liefde, verloor ik mijn eigen identiteit. Ik werd ernstig ziek en  wilde niet meer leven, mijn kinderdepressie duurde lang. Ten tijde van zijn overlijden woonde ik niet thuis maar in een tehuis, dit was een dubbel verlies. Ik heb ermee leren leven maar door het lezen van dit boek werden oude wonden opengereten en voel ik van binnen allang opgedroogde tranen.

 

Rouwproces                   (opgedragen in dierbare herinnering aan mijn vader Eise de Vries)

Stil nederdalend in

de aarde, je geest

nog voelbaar om me

heen, verwijld mijn

gemoed in gedachtenis

reeds voelend de pijn

van de leegte die het

heden zal doordringen.

 

 

 

65

3 Reacties

Rabbit-green

Sunday, June 7, 2020 Reply

dank je

Wimpie

Sunday, June 7, 2020 Reply

Mooi gedicht!

Rabbit-green

Sunday, June 7, 2020 Reply

Ja, zo is dat, dank je ♥♥♥